Post Description

Met dank aan de originele posters indien het niet door mij geript is...
Thanks to the original posters if not ripped by myself...

01 - Tame Impala - Deadbeat - My Old Ways.flac 
02 - Tame Impala - Deadbeat - No Reply.flac 
03 - Tame Impala - Deadbeat - Dracula.flac 
04 - Tame Impala - Deadbeat - Loser.flac 
05 - Tame Impala - Deadbeat - Oblivion.flac 
06 - Tame Impala - Deadbeat - Not My World.flac 
07 - Tame Impala - Deadbeat - Piece of Heaven.flac 
08 - Tame Impala - Deadbeat - Obsolete.flac 
09 - Tame Impala - Deadbeat - Ethereal Connection.flac 
10 - Tame Impala - Deadbeat - See You On Monday (You're Lost).flac 
11 - Tame Impala - Deadbeat - Afterthought.flac 
12 - Tame Impala - Deadbeat - End of Summer.flac 
991 - auCDtect.log 
991 - Lossless Audio Checker.log 
992 - AccurateRipNotCorrectGaplessRip.log 
997 - Wikipedia.url 
999 - cover.jpg 
999 - Discogs Downloaded Cover 01.jpg 
999 - Discogs Downloaded Cover 02.jpg 
999 - Discogs Downloaded Cover 03.jpg 
999 - Discogs Downloaded Cover 04.jpg 
999 - Discogs Downloaded Cover 05.jpg 
999 - Discogs Downloaded Cover 06.jpg 
999 - Discogs Downloaded Cover 07.jpg 
999 - Discogs Downloaded Cover 08.jpg 
999 - Discogs Downloaded Cover 09.jpg 
999 - Discogs Downloaded Cover 10.jpg 
999 - Discogs Downloaded Cover 11.jpg 
999 - folder.jpg 
999 - folder2.jpg 
Tame Impala - Afterthought.lrc 
Tame Impala - Dracula.lrc 
Tame Impala - End Of Summer.lrc 
Tame Impala - Loser.lrc 
Tame Impala - My Old Ways.lrc 
Tame Impala - No Reply.lrc 
Tame Impala - Not My World.lrc 
Tame Impala - Oblivion.lrc 
Tame Impala - Obsolete.lrc 
Tame Impala - Piece Of Heaven.lrc 
Tame Impala - See You On Monday (You're Lost).lrc 


Oor Review ---------------------
Bouke Sonnega 17 oktober 2025 album pop Tame Impala Deadbeat COLUMBIA/SONY MUSIC

De extended remix op 12-inch, de club edit, is een relikwie uit vervlogen tijden.
De traditie om een wat suffig radioliedje uit te rekken, op te pompen en geschikt te maken voor een dampende massa die onder gekleurde gloeilampen danst tot het ochtend wordt is zo goed als verdwenen.
Maar dat is dan buiten Kevin Parker gerekend, die vijf jaar na The Slow Rush terug is met een heuse dansplaat.

Op Deadbeat vinden we Tame Impala zonder kleurrijke psychedelische veren, althans niet meer aan de oppervlakte.
We krijgen een album vol kale dancebeats, hemelse vocalen en hier en daar een kleurrijk veertje dat voorbij dwarrelt in de vorm van een synthesizerlijntje of orgeltje.
Het is alsof Parker een lading Tame Impala-liedjes wilde prepareren voor gloeilampen, dansende massa’s of een feestje in de Australische zon.

Dat begint al in opener My Old Ways – wegen die hij meteen lijkt af te schudden met een stampende housebeat.
Toch verloochent hij zichzelf niet: nog steeds is Parker het levende bewijs dat de tegenstelling tussen introvert en extravert onzinnig is.
In Loser toont hij zich onzeker over alles en No Reply is een opsomming van angstigheden over gisteravond.
In Dracula, zo’n nummer waarbij het concept van de plaat ineens werkt, struint hij de nacht af omdat ie niet tegen de zon kan.
Nee, een groot tekstdichter is Parker nooit geweest, maar goeie melodieën heeft hij zelfs op een dansplaat in overvloed.

Het is een ambivalent album, tussen nachtleven en wakker liggen in.
Een thema dat perfect past bij een studioknutselaar die een meesterwerk maakte onder de titel Lonerism, maar die net zo gelukkig is op het podium naast Dua Lipa of op een rave.
Jammer is alleen dat het ook vaak niet werkt.
Die idiote stamper Ethereal Connection is nog te pruimen in zijn naïviteit, maar de reggaetonbeat in Oblivion had in de bush tussen de spinnen en krokodillen mogen blijven,
en ook het new agey Piece Of Heaven is vaak tenenkrommend.
Maar ook hier is er soms een melodie of zanglijn die de aandacht trekt alvorens verpletterd te worden door een droge klap.
We blijven achter met een wankel waagstuk, een plaat vol clubmixen waarvan we ook wel heel graag de suffige radioversies hadden willen horen.

Exystence Review ---------------
Tame Impala – Deadbeat (2025) Filed Under: indie-pop by exy — 3 Comments October 17, 2025

In May, Dua Lipa introduced a special guest at her Sydney gig: Kevin Parker, who duetted with her on a version of ‘The Less I Know the Better’, the biggest hit Parker has ever
released under the name Tame Impala.
The pair have a longstanding creative relationship – Parker co-produced and co-wrote most of Dua Lipa’s last album, Radical Optimism – but nevertheless made for quite the study in contrasts.
She was resplendent in a glittering lace catsuit, stiletto-heeled boots, a fake fur stole draped over her shoulder.
Lank-haired, clad in a baggy multicoloured cardigan and a string of wooden beads, Parker looked not unlike a man who had arrived onstage direct from a very long night up at Glastonbury’s stone circle.

You could see it as a visual metaphor for Parker’s unlikely journey to pop’s upper echelons which began, improbably enough, while he was listening to the Bee Gees while tripping on magic mushrooms.
The experience prompted him to pivot away from the guitar-led psychedelia of Tame Impala’s first two albums and embrace his love of “sugary pop music” on 2015’s Currents.
As evidenced by the success of its single The Less I Know the Better – 2bn streams on Spotify and counting – the record vastly outsold Tame Impala’s previous work.
Moreover, a succession of mainstream pop stars decided they wanted some of what it had to offer.
Parker subsequently worked with Rihanna, Lady Gaga, Kanye West, Travis Scott and the Weeknd among others.
Last year, he cropped up on the Australian Financial Review’s list of his homeland’s richest under-40s.

As his appearance with Lipa attested, Parker seems to have achieved all this with enviable ease and insouciance, but the contents of Deadbeat make you wonder.
There’s always been a melancholy undertow to his Tame Impala work: one theory about the success of Currents was that the sound of Parker’s yearning voice, adrift on a bed of electronics,
chimed with a very contemporary malaise, the fear that technology is making us more isolated.
But here, he sounds more disconsolate than ever.

You could read the first Tame Impala album in five years as a treatise on trying to balance success with some kind of normality, the disjunction between the demands of fame and domesticity.
On Dracula, he’s riddled with self-loathing for enjoying himself like “fucking Pablo Escobar” when he should be at home.
On Piece of Heaven, he seems to be in his children’s bedroom, haunted by his absence from their lives: “I don’t know if I’ll be here / I guess that depends.”
“Waking in time to catch the last hours of sunlight / People walking home go by,” he sings on Not My World.
But if that sounds like the bohemian dream of unshackling oneself from the nine-to-five-grind writ large, he doesn’t seem to be enjoying it much: “Must be nice,” he muses, sadly.
“Makes me realise it’s not my world.”

Parker has said that the primary influence on Deadbeat is western Australia’s “bush doof” rave scene, which explains the preponderance of banging four-four beats:
Ethereal Connection boasts a particularly fierce example.
He clearly has an affinity with dance music, handy with a writhing electronic bass line and a subtle tapestry of shifting electronic sounds.
But occasionally, you wish he’d left certain songs as instrumentals: the impact of Afterthought feels reduced by the pop melody he’s placed on top of it.
Indeed, if Deadbeat has a flaw, it’s the occasional sense that Parker’s pop leanings feel a little forced this time around.
The simple see-sawing melody of No Reply wears thin before the track ends.
Closing track End of Summer hits an enviable sweet spot between dancefloor euphoria and rainwashed sadness, but it’s jolted by Parker deploying a noisome sped-up vocal hook: an earworm,
but the kind of earworm you wish you could shake.
— Guardian