Post Description

De J. Geils Band was een blues-, R&B- en soul-band die in de begin jaren 70 een perfect stijlgevoel wist te combineren met vlijmscherp muzikaal meesterschap en een verpletterende live-show.
et imago van The J. Geils Band was altijd zeer ruig en macho. Zie de hoezen van de eerste twee LP’s The J. Geils Band uit 1970 en The Morning After uit 1971. Maar het waren van origine liefhebbers en kenners van blues en oude R&B en soulmuziek van vóór hun tijd – een heel ander type. Ooit heb ik in de jaren tachtig wel eens twee van de groep live zien optreden in kleine setting, en het waren inderdaad rustige beschaafde mannen.
oerleden van de groep zijn leadgitarist/zanger J. Geils (vet haar slicked back, voornaam John) en Magic Dick (harmonica), echte naam Richard Salwitz. Hun eigenlijke lanceerbasis als groep was de stad Boston. Allen zijn geboren in New York of omgeving. In de midden jaren zestig waren ze nog een bluesgroep, met ook reeds bassist Danny Klein aka dr. Funk. Vervolgens trad rond 1967 de drummer Stephen Jo Bladd toe, en de extroverte ex-discjockey-leadzanger Peter Wolf, echte naam Peter Blankenfeld, afkomstig uit de Bronx, New York, en tenslotte organist Seth Justman. Ze hadden altijd voorkeur voor oud repertoire van zwarte blues- R&B- en doowop-artiesten als Otis Rush, Albert Collins, John Lee Hooker, The Contours en The Valentinos (de groep met Bobby Womack). Van de zesmansformatie waren Wolf en Justman de voornaamste songschrijvers. Hun platen bevatten altijd een groot aandeel eigen nummers. De eerste twee LP’s zijn meteen ook de echte hoogtepunten. 
In 1970 mochten ze voor het belangrijke label Atlantic hun eerste LP opnemen: The J. Geils Band. Ze hadden in Boston, Detroit en omgeving een behoorlijke schare fans gekregen door hun opwindende live-optredens. Hun ‘oude’ muziek, gespeeld door vervaarlijk uitziende dudes, viel op tussen de kleurige psychedelische acts en de logge Britse (blues)rock van bijvoorbeeld de Faces en Deep Purple.